Una línea temporal



                      Para llegar a alguna parte
                      primero hay que ponerse
                      en camino.

                      En este simple
                      gesto se gesta ya una línea
                      temporal que tormenta
                      es en el espacio que usamos
                      para movemos.

                      El pasado
                      se va agostando, primero
                      con los arabismos de las primeras
                      lagunas de memoria
                      que se alzan al poco del suceso:
                      así de frágil el entendimiento
                      humano.

                      Ardiendo en segundo
                      lugar, entre las turbias lluvias
                      de un antiguo olvido, de larga
                      melena blanca y barba
                      de algodones, como si un Gandalf
                      fuera.

                      Y desapareciendo
                      finalmente, cuando no queda
                      nada de la vibración que lo ha hecho
                      posible: a saber,
                      con la muerte cierta del yo,
                      lo único que es.



                             Porque el pasado no se queda
                             ahí, escondido en alguna
                             parte, esperando a que alguien
                             lo encuentre y lo haga suyo.